Wij gaan weer samenwonen! En dat is best een grote onderneming.

Om elkaar tot een hand en een voet te kunnen zijn, zijn wij weer met onze drie dochters en hun mannen, en onze 5 kleinkinderen in één woning gaan wonen. De zoektocht naar een woning en al de zaken die eromheen waren te regelen kunnen jullie hier lezen. En onze verhuizing naar Domus Spei met al de verbouwings perikelen en wat we allemaal zoal nog meer doen.
Lees, kijk en geniet. Zet gerust een berichtje neer dat vinden wij erg leuk.
Er zullen diverse linkjes geplaatst worden met daar achter een foto album van een bepaald onderwerp of met een verwijzing naar een ander blog of artikel. Klik deze gerust aan zodat jullie ook de bij behorende foto,s en dergelijke kunt zien of lezen.

vrijdag 3 juni 2016

Domus Spei en een half jaar nummer 13!

Mama zei het al toen wij hier gingen wonen, het zal wel heel bijzonder zijn als jullie nog een baby krijgen hier. En zo gezegd zo gedaan... nee grapje, zo makkelijk ging dat niet. En des te bijzonderder is het dan ook dat het wél gebeurde! En die baby is inmiddels een knul van een half jaar oud, genaamd Nathan. Ik kan nog niet zeggen die luistert naar de naam Nathan, want dat doet hij nog niet.

Maar dat het bijzonder is om een baby te krijgen/hebben nu we zo bij elkaar wonen is zeker waar. Dat begon natuurlijk al in de zwangerschap. Meteen toen het hoge woord eruit was werd door alle kinderen trots verteld dat 'we' een baby kregen! En wie dat 'we' dan was, de ontvanger van het nieuws zal het zich vast afgevraagd hebben. De echofoto's werden altijd meteen door iedereen bewonderd. En hier en daar werd er gevraagd door Hannah of de neven hoe groot de baby nu was en wat die al kon. Er werd gevoeld aan de buik zodra de bewegingen van buitenaf voelbaar waren en door Nathan werd er goed teruggeschopt uiteraard!

Maar ook praktisch was het zeker! Want toen mijn rug ging protesteren kon ik terugvallen op hulp in huis die ook nog eens ín huis woonde. Toen ik vervolgens veel plat moest liggen omdat mijn lever klem zat, werd die hulp nog regelmatiger én uitgebreid met het halen en brengen van Hannah. Hannah werd op sleeptouw genomen met tripjes naar de bibliotheek of het zwembad of soms werd er gewoon binnenshuis wat leuks gedaan waaraan zij ook gewoon meedeed. En ze was al die tijd dan gewoon maar een huiskamerdeur verder.

Er werd verbouwd in onze huiskamer, slaapkamer, op zolder én de babykamer moest opnieuw geverfd en ingericht. En ook hiervoor werd meegeholpen, dingen uitgezocht, spullen opgehaald of schoongemaakt en toen was er ineens een ingerichte babykamer!
Ook was er maandelijks en soms wekelijks iemand die mij naar de zwangerschapscontroles in het ziekenhuis in Drachten bracht. Waarbij we vaak langer onderweg waren dan dat de afspraak duurde...

En toen he.. begon de bevalling. Het halve huis in rep en roer, de kinderen heeft Arike het pas verteld toen ze einde van de middag van school kwamen. Er was gewoon opvang, er hoefde niet gehaald of gebracht te worden naar iemand anders, niet gebeld of geregeld en dat geeft zoveel rust! Zeker als je je moet concentreren op een bevalling...

Nathan kwam met ons mee naar huis en niemand hoefde naar het ziekenhuis te komen om de kleine spruit te bewonderen. Hij ging even met deze of gene op de foto, en werd daarna lekker in bed gelegd en ík ook! Er is geen kraamhulp van buitenaf in huis geweest, want mijn moeder deed de medische kant en Arike deed de huishoudelijke kant. En uiteraard werd er door vele handen geholpen. Er hoefden geen afspraken gemaakt te worden voor bezoek van deze familie, die kwam gewoon binnenlopen om af en toe even te kijken. En uiteraard kwam oma Huisman vanuit Groningen ook gewoon langs, net als de andere ooms en tante.

Maar nu is Nathan een half jaar oud en het genieten met de grote G gaat maar door. De kinderwagen is vooral in huis gebruikt als verrijdbare wieg en het was bijzonder onpraktisch dat hij er niet meer in paste! Maar ook de box heeft wielen en dat komt zeer goed uit. Al spelende wordt hij verreden van de ene naar de andere huiskamer en zo kan er voor eventjes gemakkelijk opgepast worden.
Elk weekend heeft hier in huis een duo dienst om voor eten en drinken te zorgen. Dat duo past ook op als ik zondags naar de middagdienst in de kerk ga.

Het halen en brengen van Hannah en de andere kids wordt nu ook weer door mij gedaan, maar we doen het om de beurt en als ik met Nathan zit doet Arike het. Met boodschappen doen is er altijd een oppas in huis. En soms is er gewoon geen noodzaak maar komt iemand hem gewoon even halen om lekker mee op de bank te knuffelen.

Het moge duidelijk zijn, Nathan wordt overgoten met vitamine L hier in huis. Dat zal ook de reden zijn dat hij zo hard groeit! (en dat hij niet zo graag alleen is maar altijd geluid om zich wil hebben) Als hij een huildag heeft zijn er genoeg mensen die hem ook even willen troosten, wiegen of bezig houden. Alle volwassenen draaien hun hand niet om voor het verschonen, zelfs al zit hij in de katoenen luiers! En dat is toch wel heel erg handig hoor!

Het is gewoon zo bijzonder om je familie dicht bij je te hebben in tijden van moeite en gebrek, maar óók in tijden van vreugde en blijdschap. Het genieten wordt er intenser door omdat je het direct kan delen. Het eerste lachje, tandje, schaterlachje of wat voor ding dan ook het wordt door iedereen meebeleefd.

En dan die nummer 13, dat is voor ons dus absoluut een geluksgetal! Nathan is nummer 13 in huis, maar velen van jullie weten wel dat wij (Freddy en Joke) iets met 13 hebben. We kregen verkering op 13 december 2003, ondertrouw en verloving vierden we op 13 december 2004. Trouwen deden we op vrijdag! 13 mei 2005 en Hannah werd geboren op 13 april 2008. Nathan is nummer 13 in huis, hij werd niet geboren op een 13 maar wél gedoopt en dat was 13 maart 2016. Het is bijzonder en apart, dat getal hoort helemaal bij ons geluk.

En dat geluk kan niet meer stuk! Ik zal vast wel wat vergeten zijn te vermelden. Als je nog vragen hebt stel ze gerust ik laat het je weten. Verder kan je Nathan zijn avonturen volgen op het babyblog. En de filmpjes van hem staan op youtube. Ik sluit af met een versje van Nathan zijn liedje:

Mijn God is zo groot, zo sterk en zo machtig.
Er is niets wat God niet kan doen.
Mijn Vader is Hij, Hij maakte mij blij.
Hij zorgt voor jou en voor mij.
Mijn God is zo groot, zo sterk en zo machtig.
Er is niets wat God niet kan doen.


Geen opmerkingen: