Wij gaan weer samenwonen! En dat is best een grote onderneming.

Om elkaar tot een hand en een voet te kunnen zijn, zijn wij weer met onze drie dochters en hun mannen, en onze 5 kleinkinderen in één woning gaan wonen. De zoektocht naar een woning en al de zaken die eromheen waren te regelen kunnen jullie hier lezen. En onze verhuizing naar Domus Spei met al de verbouwings perikelen en wat we allemaal zoal nog meer doen.
Lees, kijk en geniet. Zet gerust een berichtje neer dat vinden wij erg leuk.
Er zullen diverse linkjes geplaatst worden met daar achter een foto album van een bepaald onderwerp of met een verwijzing naar een ander blog of artikel. Klik deze gerust aan zodat jullie ook de bij behorende foto,s en dergelijke kunt zien of lezen.

maandag 10 september 2012

De natuur naast de deur.

Het is inmiddels al weer 10 dagen september en de kinderen zijn inmiddels al weer een week naar school. Ze hadden allemaal weer nieuwe zin gekweekt in de vakantie en wilden echt wel weer naar school. Alles weer in het gewone gareel. Tijd voor de mamma,s om vakantie te gaan houden. Vlag hoog in stok en aan de gebak!
Alhoewel ze nu toch ook weer vroeg op moeten want al het spul moet weer op tijd op school zitten.
Maar het was weer een stuk rustiger om de boerderij.
Onze kletsmeier had weer alle ruimte om alleen zijn verhalen te vertellen. En daar maakte hij dan ook uitgebreid gebruik van.
Hij heeft wat afgekletst deze week en was dan ook elke avond zo moe dat hij onder het eten bijna in slaap viel. Maar het blijft gezellig om hem zo rond te hebben lopen. Ik weet wat hij moet worden later: Dominee! Hij weet nu al je aandacht goed op te eisen door alleen maar te praten. En als je niet luisteren wil zorgt hij wel dat je het wel doet. Al moet hij er voor op je arm slaan.....haha.

Ze leren hier vanalles zo uit de natuur. Het is werkelijk geweldig wat ze allemaal mee kunnen maken. Ik denk dat de meeste mensen die altijd al op het platte land wonen niet door hebben wat een zegen dat is. Die het al heel gewoon vinden om kalfjes geboren te zien worden.Maar de kinderen van Domus-Spei leren elke dag bij. Die komen nu te weten dat de melk die je in de winkel koopt,  van die grote koeien die hier in de wei lopen komt. En dat ze daar dan wel een kalfje voor moeten krijgen. En ja, dat hebben ze nu dus ook kunnen zien. Er was een koe die in de wei een kalf had gekregen.  En dan is het toch mooi dat buurvrouw Alie onze kinderen er bij roept om ze te laten zien hoe het nu is een pas geboren kalfje. Dan mogen ze het van dichtbij bekijken. En ja, dan willen ze het ook best wel aaien maar dat vinden ze toch wel wat eng.  Want het heeft wel grote ogen!
Toen ze dan ook nog mee mochten naar Hiltinus om daar te kijken naar een kalfje wat echt nog maar net geboren was, waren ze helemaal onder de indruk. Want deze was toch wel erg vies. En gaat de moeder die dan schoon likken???????? Gatsie!!!!!!!!!!!!! Nou dat ga ik niet doen hoor.... Nee, dat doen mensen niet. Maar in de natuur gebeurd dat wel. Zo gaat dat, en zo doen de dieren dat.  Zo gaan hier de kinderen elke dag naar school, is het niet in het schoolgebouw dan is het wel de natuur die ze van alles leert. Zelfs een wandeling door het bos levert genoeg leermomenten op. En het mooie is: ze drinken het op. En willen alles weten. Dat is prachtig om van zo dichtbij mee te maken.
                                                                                        

Zo zijn we nog elke dag bezig met het organiseren van de boerderij met inhoud. De schuur was een enorme puinhoop geworden. Ieder had maar gewoon alles zo terug gelegd zonder het goed op te ruimen. Dat ging ook niet goed omdat nog niet alles een eigen plek had gekregen. Dus na veel aandringen van mijn kant heb ik op een vrijdag drie tafels op een rij gezet en gewoon er van alles omheen uit de schuur. En je geloofd het niet, maar het werkte! Er werd uitgezocht en opgeruimd. Hier zijn alle bakjes met schroeven en allerlei klein spul aan de beurt. En nu kunnen we alles weer gewoon vinden, heeft alles een plek gekregen en het allerleukste: de schuur is gelijk een stuk groter geworden! Je kunt er weer gewoon in komen.

Tja en dan hebben we afgelopen zondag een klein drama mee gemaakt. Hannah heeft haar been verbrand aan de hete thee die ze over zich heen gooide....... Zo zie je dat een ongeluk in een klein hoekje zit.
Op Joke haar blog http://joketeutefleut.blogspot.nl/ kun je het verhaal erover lezen.





Vandaag zal ze naar Groningen naar het brandwondencentrum moeten. Daar gaan ze bekijken hoe en wat er mee gedaan gaat worden. De eerste hulp is gisteren in Assen gedaan. Inmiddels is het verband van haar arm en onderbeen af. Daar zitten kleine plekjes. Op haar buik ook nog een plek. Maar haar bovenbeen is het ergste. Daar hangen de vellen er bij. Ze zegt zelf dat ze geen pijn heeft, maar dat de poppetjes in haar been aan het vechten zijn om haar been beter te maken. En dat doet wel zeer. Met scherpe zwaarden zijn ze bezig.
Toen ze uit het ziekenhuis thuis kwam was het eerste wat ze zei: nu mag ik op de bank filmpjes kijken...... En dat mocht dan ook. Maar het was zulk mooi weer dat we na één filmpje ze maar lekker buiten hebben gezet in de wandelwagen. En daar kon ze lekker gaan puzzelen en loco spelen.
Gelukkig houd ze erg van lezen en puzzelen. Dan kan ze tenminste een beetje stil zitten.